Stotteren

Wat is stotteren?

Stotteren is goed te onderscheiden van de gewone haperingen die iedereen wel eens vertoont. Bij stotteren gaat het om het ongewild en onvrijwillig doorbreken van woorden. Men verliest de controle over de vlotheid van het spreken. Hoorbaar zijn herhalingen van een klank, een lettergreep of een woord. Soms worden klanken veel langer gemaakt of zitten de spreekspieren vast (fixatie). Voorgaande drie soorten stottermomenten worden benoemd als herhalingen, verlengingen en blokkeringen.

Ontstaan van stotteren

Stotteren ontstaat meestal geleidelijk maar het kan ook plots (van dag op dag) ontstaan. Dikwijls verloopt de ernst wisselvallig. Periodes van meer en minder stotteren wisselen elkaar af. Overigens doet stotteren zich niet steeds in alle spreeksituaties voor. Soms is het afwezig en dan treedt het weer hevig op.

Waarom ontstaat stotteren?

Ongeveer 3 % van de kinderen, die geboren worden, draagt de aanleg om stotteren te vertonen. De genetische aanleg en de prenatale ontwikkeling maken het kind vatbaar voor stotteren. In combinatie met deze aanleg lokken bepaalde stressfactoren het stotteren uit. Deze stressfactoren bestaan uit emotionele gebeurtenissen (verjaardagen, Sinterklaas), vermoeidheid, aspecten binnen de taal- en spraakontwikkeling, gespreksomstandigheden,…

Gevolgen van stotteren

Bij een deel van de kinderen ontwikkelt stotteren zich tot een lastig probleem. Zo kunnen zij bijbewegingen (bv. aangezichtstrekken), bijgeluiden (bv. ademhappen), vermijdingsgedrag (bv. andere woorden gebruiken, minder praten,…), …. ontwikkelen. Bijgevolg begint het kind meer en meer onaangename gevoelens en gedachten op te bouwen over het spreken.

Behandeling van stotteren

De stottertherapie is gebaseerd op de wetenschappelijk onderbouwde sociaal-cognitieve gedragstherapie. Deze therapie houdt rekening met innerlijke en uiterlijke verschijnselen van stotteren, m.a.w. met de stottermomenten zelf, de bijkomende stottergedragingen en gedachten en gevoelens omtrent het eigen spreken. Verder zal er aandacht besteed worden aan de factoren die het stotteren uitlokken.

De persoon die stottert

Stottertherapie is gebaseerd op de evidence – based sociaal –  cognitieve gedragstherapie. Deze therapie houdt rekening met de overte en coverte verschijnselen van het stotteren. Er wordt m.a.w. rekening gehouden met de stottermomenten, de bijkomende stottergedragingen en de gedachten en gevoelens omtrent het spreken. Tot slot wordt er aandacht geschonken aan de factoren die het stotteren uitlokken.

Ouderbegeleiding

Een kind dat stottert, communiceert met zijn of haar omgeving. Daarom is er begeleiding van de ouders voorzien aanvullend op de individuele sessies van jonge kinderen. Hier leren ouders over het stottergedrag van hun kind. Zo kunnen we ons tijdens de individuele sessies, waarbij steeds een ouder aanwezig is, volledig richten op het kind en kunnen we voorbeelden vanuit deze sessies terugkoppelen tijdens de ouderbegeleiding.

Begeleidende omgeving

De behandeling van iemand die stottert vergt een actieve samenwerking met zijn of haar omgeving. Denk hierbij aan gezinsleden, grootouders en leerkrachten. Wanneer die omgeving zo neutraal mogelijk omgaat met het stotteren, zal dit gunstiger zijn voor de ontwikkeling ervan.

Er worden folders meegegeven met uitleg over stotteren en met adviezen over hoe er mee om te gaan. Soms worden personen uit de omgeving uitgenodigd tijdens een therapiesessie. Op school kan ook extra uitleg worden gegeven opdat de persoon die stottert optimaal zou worden begeleid.

Terugbetalingsmodaliteiten

  • Voor stotteren zijn er geen leeftijdsvoorwaarden.
  • De maximale goedkeuringsperiode bedraagt 2 jaar met één voorschrift per jaar.
  • Het container omvat 128 sessies (30 of 60 minuten – te bepalen door patiënt en logopedist).